Οι Ιππότες της Ρόδου: τα χρόνια μου στα τείχη, τώρα παιχνίδι

Η μάνα μου είναι Ροδίτισσα. Για μένα η Ρόδος ήταν πάντα τα καλοκαίρια: οι γιαγιάδες στα σκαλιά, η θάλασσα στο Μαντράκι, και τα τείχη της Παλιάς Πόλης, που όταν ήμουν παιδί μου φαίνονταν πιο ψηλά από τον ουρανό.

Από το 2011 ώς το 2017 έζησα εκεί. Εκεί φόρεσα για πρώτη φορά πανοπλία, στο Μεσαιωνικό Ρόδο, τη μεσαιωνική γιορτή της Παλιάς Πόλης, και είμαι κομμάτι της ακόμα. Εκεί γνώρισα και την Καρολίνε, τη γυναίκα μου, που ήρθε από τη Γερμανία. Σήμερα έχουμε δύο παιδιά. Κάποια χρόνια σού αλλάζουν τη ζωή· αυτά άλλαξαν τη δική μου.

Ήθελα καιρό να τα βάλω κάπου. Τώρα τα έβαλα σε ένα παιχνίδι. Λέγεται ⚔️ Οι Ιππότες της Ρόδου και παίζεται από αυτές τις μέρες στο Connect Cafe, το ψηφιακό μας καφενείο στο webcafe.gr.

Δείτε το σε κίνηση

Από κομπάρσος, Μέγας Μάγιστρος

Παίζεις έναν ηθοποιό χωρίς πολλή τύχη: στο βιογραφικό του έχει δύο διαφημίσεις για τυρί κι έναν «Πτώμα #2» σε σίριαλ. Φτάνει στη Ρόδο για δουλειά, και η πρώτη αγγελία που βλέπει στην προκυμαία γράφει «ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΙΠΠΟΤΕΣ. Πείρα όχι απαραίτητη».

Από εκεί ξεκινάει μια καριέρα. Η σεζόν κρατάει από τον Απρίλη ώς τον Οκτώβρη, και κάθε εβδομάδα διαλέγεις στον χάρτη πού θα παίξεις: στο Μαντράκι, στην Οδό Ιπποτών, στην Πύλη του Αμβουάζ, στη Λίνδο, στο Παλάτι. Η φήμη σε ανεβάζει από κομπάρσος σε Ακόλουθο, Ιππότη, Φρουρό του Μαγίστρου, και, αν αντέξεις, ώς Μέγα Μάγιστρο.

Η μάχη είναι χορός

Όποιος έχει σταθεί σε αυτή την τάφρο το ξέρει: οι μάχες στη Γιορτή μοιάζουν αληθινές, αλλά στην πραγματικότητα είναι χορογραφία. Μετράς από μέσα σου, ακούς τον διπλανό σου, και το κοινό κρατάει την ανάσα του. Αυτό ήθελα να είναι η καρδιά του παιχνιδιού.

Ο κανόνας είναι ένας: ένας κύκλος κλείνει πάνω σε ένα κουμπί, κι εσύ το πατάς τη στιγμή που φτάνει στο πράσινο. Αποκρούεις ψηλά, χαμηλά ή στη βύθιση, οι λεπίδες πετάνε σπίθες, κι αν αργήσεις ακούς ένα «ΤΟΝΓΚ» στο κράνος σου. Πολλές καθαρές αποκρούσεις στη σειρά, και το κοινό τρελαίνεται.

Στις ομαδικές μάχες στέκεσαι στη μέση της ομάδας, οι πειρατές έρχονται από παντού, και όταν ο Σερ Παύλος δει άνοιγμα και φωνάξει «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!», χτυπάτε όλοι μαζί. Αν δεν έχετε κρατήσει ποτέ σπαθί, ξεκινήστε από την 🏋️ Εξάσκηση: είναι πρόβα, όπως οι δικές μας πριν από κάθε Γιορτή.

Τουρίστες, γάιδαροι και νοίκι

Όσοι φορέσαμε πανοπλία στην Παλιά Πόλη ξέρουμε ότι η μισή δουλειά είναι οι φωτογραφίες με τους τουρίστες. Έτσι, ανάμεσα στις μάχες, ποζάρεις για πάρτι νύφης, φυλάς σκοπιά ενώ όλοι προσπαθούν να σε κάνουν να γελάσεις, παρελαύνεις ανάμεσα σε γάτες και σκούτερ, και στη Λίνδο κάνεις κονταρομαχία πάνω σε γάιδαρο, γιατί τα άλογα κοστίζουν.

Κι ύστερα έρχεται ο Νοέμβρης. Όποιος έζησε στο νησί όλο τον χρόνο το ξέρει: οι τουρίστες φεύγουν, οι πανοπλίες γυρίζουν στην αποθήκη, και το νοίκι δεν περιμένει. Στο παιχνίδι, ο χειμώνας είναι πέντε εβδομάδες με την κυρα-Πόπη στην πόρτα, και πιάνεις ό,τι δουλειά βρεις: σερβιτόρος, ξεναγός, νυχτοφύλακας στο Μουσείο, Άγιος Βασίλης με πανοπλία στο εμπορικό. Τον Μάρτη χτυπάει το τηλέφωνο: «Ξεκινάμε».

Η ιστορία του Τάγματος, λίγο πειραγμένη

Τα χρόνια στο νησί άκουσα, διάβασα και είπα σε τουρίστες πολλές ιστορίες για τους Ιππότες. Στο παιχνίδι υπάρχουν σαράντα μία, καμία δεύτερη φορά, και πολλές πατάνε στην αληθινή ιστορία, παιγμένες από μια σύγχρονη ομάδα που δεν τα καταφέρνει ποτέ ακριβώς. Ένας ρομποτικός δράκος στο Μόντε Σμιθ, εκεί όπου ο Ντε Γκοζόν σκότωσε τον δικό του, ξεκολλάει και κατρακυλάει στην πλαγιά.

Και κάποιες ιστορίες δεν είναι μόνο για γέλιο. Όταν τελικά παίζεις τον Λιλ-Αντάμ, τον Μάγιστρο που έφυγε από τη Ρόδο την 1η Γενάρη του 1523 με σημαίες και τύμπανα, η μάνα σου κλαίει στο κοινό. Αυτή τη σκηνή την έγραψα με κόμπο στον λαιμό.

Και η αγάπη, φυσικά

Η Γιορτή μού έδωσε την Καρολίνε, και μαζί της τα παιδιά μας. Δεν γινόταν να λείπει αυτό. Στη Ρόδο του παιχνιδιού μπορείς να γνωρίσεις κάποια εκεί που δουλεύει, να τη βγάλεις ραντεβού τα βράδια, και τον Οκτώβρη να κάνεις την ερώτηση. Κι αν όλα πάνε καλά, μια χρονιά θα σου δώσει ένα πακετάκι τυλιγμένο σε κόκκινο ύφασμα. Μέσα, ένα μικροσκοπικό κράνος.

Ο δικός σου ιππότης

Στη Γιορτή κανένας ιππότης δεν μοιάζει με τον άλλον, και ο καθένας καμαρώνει τα χρώματα και το σημάδι στην ασπίδα του. Το ίδιο κι εδώ: φτιάχνεις το πρόσωπο, τα χρώματα της πανοπλίας και το οικόσημό σου, με λιοντάρι, δράκο, καράβι… ή γάιδαρο, φραπέ και σουβλάκι. Το δικό μου έχει ένα ρόδο, φυσικά.

Μετά από κάθε καλή παράσταση βρίσκεις πανοπλίες και όπλα, κι ανάμεσά τους δεκατέσσερα θρυλικά: το σπαθί του Ντε Γκοζόν, η ασπίδα του Λιλ-Αντάμ, ο μανδύας του πρίγκιπα Τζεμ. Κι όταν φτάσεις στη Δοκιμασία του Οκτώβρη, στο Παλάτι, μπροστά σε όλους, έρχεται ο χρισμός.

Γιατί το έφτιαξα

Το έχω ξαναγράψει: φτιάχνω το Connect Cafe για να κρατάω ζωντανές τις φιλίες μου, και για να ξαναβρίσκω ανθρώπους που χάθηκαν στα χρόνια. Τα χρόνια στη Ρόδο παίζαμε μαζί με τα σώματά μας, στα σοκάκια, στην Τάφρο, στα σκαλιά του Παλατιού, ιδρωμένοι μέσα στο σίδερο και γελώντας. Οι μισοί από εκείνη την παρέα σήμερα ζουν σε άλλες πόλεις. Αυτό το παιχνίδι είναι ο τρόπος μου να τους πω ότι τα θυμάμαι όλα.

Είναι ακόμα καινούριο, οπότε κάποια παράσταση θα σου φανεί πολύ εύκολη, κάποια πολύ δύσκολη. Πες μου στο 💬 Στέκι. Τα διαβάζω όλα, και ειδικά από όσους φορέσατε κι εσείς πανοπλία.

Τα λέμε στα τείχη

Όλη την ιστορία, με περισσότερες εικόνες και λεπτομέρειες, θα τη βρείτε στο blog του webcafe.gr. Για να παίξετε, μπείτε στο connect.webcafe.gr, πατήστε 🎮 Παιχνίδια και μετά ⚔️ Οι Ιππότες της Ρόδου. Κι αν σας ενδιαφέρει πώς είναι φτιαγμένο από μέσα, υπάρχει και το τεχνικό case study στο χαρτοφυλάκιό μου.

Αν ήσουν κι εσύ σε κάποια Γιορτή, αν έβγαλες κάποτε φωτογραφία με έναν ιππότη στο Μαντράκι, ή αν απλώς ονειρεύτηκες ποτέ να κρατήσεις σπαθί, η πανοπλία σου είναι έτοιμη. Ο Σερ Παύλος σε περιμένει.